architektura i design w internecie
Jezioro alpejskie, błękitne niebo, zielona woda, wszystko jest spokojne i czyste. Obłoki i góry odbijają się w toni, a także domy, zagrody i kaplice, które wydają się nie dziełem rąk ludzkich, lecz tworami tej samej pracowni boskiej, co góry i drzewa, obłoki i błękit nieba. Lecz cóż to? Fałszywa nuta mąci ten akord. Między domami
W procesie percepcji świadomie odbieramy tylko elementy postrzegane, w pamięci elementy zapamiętane, w myśleniu myśli, w ocenianiu oceny, w chęci środki etc. Każda pogoń posiada swój ‘obiekt’ [temat]. Jednak w każdym możliwym czasie możemy wpłynąć na zmianę postrzegania, która odciąga naszą świadomość od aktualnych myśli, ocen, środków – i kieruje ją ku zmieniającym się ‘subiektywnym
Corbusier – architekt i Corbusier-pisarz, to jakby dwaj, całkiem inni, ludzie. Czytając pisma corbusierowskie, artykuły, feljetony, książki, odnosimy wrażenie, iż ukazuje się takim, jakim pragnąłby być lub też takim, za jakiego pragnąłby uchodzić. I wtedy nasuwa się pytanie, który Corbusier jest ciekawszy, który cenniejszy, a który trwalszy? Na podobne pytanie odpowiedź nie jest łatwa. Należę
Fragmenty wywiadu z Oskarem Hansenem z 1977 roku. Rozmawia Czesław Bielecki. Myśl architektoniczna dnia dzisiejszego w Polsce to, z pozycji zaangażowanych postaw, kontrowersje twórczych poglądów. Jednak głównym celem działania architektów są realizacje architektury. Tak rozumiemy sens naszej służby społecznej (Red.). Architektura: Panie Profesorze, jak by Pan najkrócej określił swój rodowód artystyczny? Oskar Hansen: W moim
Robert Venturi zaczynał jako uczeń Louisa Kahna i Eero Saarinena, jednak szybko odnalazł swój własny język wyrazu. Jego sprzeciw wobec modernizmu, który z ruchu o mocnych, humanistycznych korzeniach przeradzał się w myśl czysto estetyczną spowodował zmianę sposobu myślenia wielu architektów w latach sześdziesiątych i siedemdziesiątych. Teksty takie jak ‘Złożoność i Sprzeczność…’, czy ‘Ucząc się od
“Dziś jest inaczej. Wydaje się, że nie ma już kierunków architektury, jest tylko oryginalność wielkich twórców. Każdy z nich czyni architekturę na swój sposób i nie widać jakiejś jednej teorii architektury, czy nawet prób porozumienia się w tym zakresie. Nie ma zrozumienia między mówiącymi różnymi językami. Zdezorientowani pozostają także naśladowcy. Naczelną wartością stała się nie
