Seria plakatów tureckiego projektanta Mehmeta Gozetlika. Wygląda na to, że wpisują się one w pewien charakterystyczny trend – podobną konstrukcję miały również plakaty pasów startowych, o których pisałem jakiś czas temu. Schemat tworzenia tego typu grafik to izolacja obiektu z tła, geometryzacja ujęcia (rzut, elewacja, ewentualnie przekrój) oraz podpisy odpowiednim fontem – najlepiej Helveticą :) (Projektant należy do grupy społecznościowej ‘We Love Helvetica’, co zaznacza na swoim profilu)
Do tego garść ‘oryginalnych’, nietypowych informacji – koordynaty pasów startowych, ceny za przejazd taksówką. Na koniec potrzebny jest tylko dobry papier i odpowiedni sklep internetowy.
Przepraszam – zapomniałbym – konieczne jest, żeby seria była ‘limitowana’.

/wj/
…..
Źródła:
http://blog.thaeger.com/2010/03/11/taxiplease/
http://www.behance.net/gallery/Citycab-poster/142521
http://www.antreposhop.com/product/citycab-poster-london

Dziś głównie obrazkowo, za to w dużym formacie – te eleganckie grafiki powstały w studiu projektowym Nomodesign Jerome’a Daksiewicza z Chicago:

MSP – Minneapolis Saint Paul International Airport

SFO – San Francisco International Airport

JFK – John F. Kennedy International Airport

ORD – Chicago O’Hare International Airport

LAX – Los Angeles International Airport

ATL – Hartsfield-Jackson Atlanta International Airport

…..

Wszystkie plakaty można kupić na stronie Nomodesign: http://shop.nomodesign.com/

/wj, za archinect/

Maria Kiesner maluje cały czas ten sam motyw. Architekturę na tle nieba. Tych płócien jest bardzo dużo. Malowane są od wielu lat w charakterystyczny sposób. W zasadzie jest to ciągle ten sam obraz. Portret domu. Bryła budynku w określonej sytuacji świetlnej.

Domy, ich całe pierzeje, okna, gzymsy, kominy, schody, mosty, wszystko to ustawione na tle nieba, raz ciemnego innym razem jasnego. Budynki w cieniu lub w słońcu, w dramatycznych kontrastach lub w ponurej poświacie są niby podobnie malowane ale za każdym razem osobne.
Oglądając kolejne wystawy artystki możemy zauważyć, że można znaleźć nieskończoną ilość wariantów tego tematu.

Siłą tych prac jest to że mamy do czynienia z obrazami, w których stajemy na przeciwko budynku raz jako giganci którzy studiują pejzaż jak makietę, a kiedy indziej jako malutkie postaci na tle przytłaczających nieosiągalnych murów. Mimo inspiracji fotografią zgubiona jest optyczna niezręczność tego medium. Na fotograficznej odbitce możemy wyobrażać sobie czego nie ma w kadrze, w obrazach Marii Kiesner możemy to zobaczyć. Deformacja pojawia się wtedy
gdy potrzeba jest wzmocnić poczucie monumentalności. Redukcja elementów potęguje surowość. Zbędny detal gubiony jest z premedytacją wybrednego retuszera, który nad ornament stawia klarowność proporcji.

Wszystko zaczyna się od fotografii, gotowej, znalezionej, z reguły wybitnej, ale często też banalnej, pocztówkowej, użytkowej. Nowością jest to że artystka zaczęła sama robić sobie fotograficzne pierwowzory z których maluje. Maria Kiesner traktuje aparat jak szkicownik w którym notuje proporcje architektury, zachwyt porą dnia, dziwny detal.

Gdyby więc poszukiwać czegoś nowego w jej nudnie konsekwentnej drodze to właśnie fakt że ośmieliła się robić zdjęcia
do obrazów. Wpłynęło to na jakość tych prac. Mam wrażenie, że czuje się to że malarka wie więcej o portretowanym przez siebie motywie. Nie musi dopowiadać cudzych zdjęć, potęgować wrażenia wywołanego przez kogoś innego ale opowiada swoją własną historię od samego początku.

Tekst: Stefan Paruch
Strona autorki: http://kiesner-pracownia.blogspot.com/

………………
Maria Kiesner

1997-2002 – studia na Wydziale Malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

2002 – dyplom, wyróżniony nagrodą im. j. Szajny za poszukiwanie nowej formy wypowiedzi pod kierunkiem prof. J. Modzelewskiego.

2005, 2007 – stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

2009 – doktorat pod tytułem “Miasto przed burzą”

Maluje architekturę i pejzaże miejskie. Przedstawia obiekty realistycznie, ascetycznie i bez sztafażu, interesują ją fabryki, dworce, szkoły, domy kultury i zapomniane relikty socmodernizmu i modernizmu.

Dziś dwie małe propozycje z dziedzin względem architektury peryferyjnych – grafiki i fotografii.
Przedstawiam portfolia dwóch artystek – Chemy Madoz oraz Naomi Kobayashi.

Fotografie Chemy Madoz zaskakują niebanalnymi skojarzeniami – artystka łączy przedmioty nie tylko na poziomie ich kształtów ale również znaczeń, co wzmacnia jeszcze poczucie obcowania z miłą rozumowi ironią.

Natomiast ilustracje Naomi Kobayashi są niezwykle delikatne, jakby bojaźliwe, przy jednoczesnej zwięzłości i prostocie ujęcia tematu. To zupełnie przeciwny biegun postrzegania niż u Madoz – tam tryumfuje rozum, tu – prosta emocja.

Warto poświęcić im trochę czasu.

Chema Madoz

Naomi Kobayashi

Strona Chemy Madoz: http://www.chemamadoz.com
Strona Naomi Kobayashi: http://www16.ocn.ne.jp/~kakapo/index.html

/wj/

Ciekawe, niebanalne prace graficzne twórców ze Studia Otwartego pozwalają z optymizmem myśleć o stanie polskiej grafiki użytkowej.
Projektanci zajmują się głównie opracowywaniem koncepcji identyfikacji graficznej firm i instytucji, ale robią to w sposób naprawdę przemyślany, co w tej kategorii oznacza jedno – jakość.

Warto zerknąć na portfolio prac z perełkami takimi jak projekt dla Zakładu Badania Ssaków Polskiej Akademii Nauk (tak, tak, można!) czy też materiałami promocyjnymi dla Instytutu Książki.