Film o historii budynku Bauhausu w Dessau – projektu Waltera Gropiusa. Jak powstawał, jak funkcjonował, jaka byla jego dokładna hisotria, oraz – jak dziala i wygląda obecnie.

Świetny film z masą nieznanych materiałów – autorzy zaglądają we wszystkie zakamarki budynku. Bardzo polecam. Podroż trwa 27 minut, nie tak długo, a przyjemność spora. Produkcja brytyjska, język angielski i jak zwykle – raczej w full screen mode.

Źródło: youtube

/wj/

To familiarnie brzmiące imię jest nazwą organizacji – czegoś w rodzaju think tanku – która powstała w 1984 roku na konferencji łączącej ludzi ze świata Technologii, Rozrywki/Mediów i Designu (Technology, Entertainment and Design).

Obecnie jest to jeden z ciekawszych serwisów ze sporym archiwum wykładów / prezentacji (w formie wideo) interesujących osób na przeróżne tematy pod wspólnym hasłem „Ideas Worth Spreading“.

Brzmi to całkiem zwyczajnie, jednak zwyczajne nie jest – wśród wykładowców / prelegentów znajdziemy bardzo dużo osób mających znaczny – teraz lub w niedalekiej przeszłości – wpływ na kształtowanie kierunków, w których (nie miejmy wątpliwości, że jest ich wiele) zmierza świat.

Wśród mówców byli zatem Steve Jobs, Bill Gates, Bono, Bill Clinton i Al Gore jak również Chris Bangle (projektant samochodów – BMW, Mini, Rolls-Royce), Stephen Hawking, Norman Foster, Frank Gehry, Sergey Brin i Larry Page (twórcy Google) jak również Phillip Starck, Stefan Sagmeister, Thom Mayne (Morphosis), Daniel Libeskind, Richard Dawkins (autor „Samolubnego genu“ i znany przeciwnik idei Boga), Craig Venter (genetyk, twórca projektu zmapowania ludzkiego genomu) – i wielu, wielu troszkę mniej znanych za to równie interesujących – za przykład podam A.J. Jacobsa – autora długodystansowych eksperymentów (na sobie samym) polegających na testowaniu granic naszych kulturowych, religijnych oraz społecznych zachowań i przyzwyczajeń.

A.J. Jacobs przeprowadził na przykład eksperyment pod tytułem ‚My Outsourced Life“ polegający na wynajęciu w Indiach firmy, zajmującej się outsourcingiem większości jego czynności życiowych – takich jak czytanie i odpisywanie na emaile, kłótnie z żoną czy też czytanie bajek na dobranoc własnemu synowi. W innym eksperymencie – zatytułowanym „I Think You’re Fat“ A.J. Jacobs przez pewien okres czasu mówił wszystkim PRAWDĘ i TYLKO PRAWDĘ. Nie jest to podobno wcale takie proste. Dwa inne eksperyment, przedstawione w wykładach TED to rok życia według nakazów Biblii (Year of living biblically) i rok życia według wszelkich porad zdrowotnych (How healthy living nearly killed me)

Bardzo ciekawy jest również wykład Adama Ostrowa – redaktora naczelnego serwisu Mashable (zajmującego się zjawiskami social media, czyli m.in. Facebookiem) – pod tytułem „After your final status update“. Mówca zastanawia się w nim, czy nasz wirtualny profil sieciowy, stworzony przez zarejestrowane i zmagazynowane oraz połączone logicznie wypowiedzi, tweety, linki i lajki jest w stanie funkcjonować po naszej fizycznej śmierci (tytułowy final status update).

Wszystkie wykłady zamykają się w osiemnastu minutach – taki jest wymóg organizatorów (piętnaście to podobno mimo wszystko za mało, dwadzieścia – zbyt oficjalnie). Na stronie możemy oglądać je w bardzo dobrej jakości video – jako sprawnie zrealizowane prezentacje. Wiele z nich jest naprawdę wciągających.

Jeżeli chcielibyśmy dokładnie wiedzieć, czego nam brakuje w Polsce – mam na myśli BRAKUJE w sensie pustki intelektualnej, która skutkuje nieobecnością jakiegokowiek oryginalnego dyskursu na tematy idei (innowacja w technologii też opiera się na ideach) – to praktyczny brak polskiej reprezentacji w serwisie takim jak TED czy też odpowiednika polskiego, lokalnego TEDa jest właśnie miarą naszego wkładu w światową myśl – w jakimkolwiek wymiarze. Czy nie jest to obezwładniające? Czy nasza wtórność nie jest obezwładniająca?

Polecam serdecznie – kiedy zacznie się słuchać kolejnych wykładów, w zasadzie ciężko się od tego oderwać. Wiele z prezentowanych poglądow jest kontrowersyjnych i często budzi sprzeciw – jednak jest to bardzo dobry punkt do rozpoczęcia dyskusji, a już zdecydowanie – zanim zaczniemy dyskutować – do rozpoczęcia własnych przemyśleń.

/wj/

PS: Dla Agnieszki, Piotra i Michała, 3:20:

Strona: www.ted.com

Projektanci ursynowskich szkół rozwinęli wizje na pięć z plusem, wykonawcy – za realizację zasłużyli na pałę i uwagę w dzienniczku. Ale pewnie i tak by się nią nie przejęli. Szkoda, bo gdyby zrealizowali wizje architektów – i to architektów życia, a nie budowli – mielibyśmy tu taki eksperyment edukacyjny, o jakim nie marzył nawet minister Giertych.

Głównym założeniem było otwarcie szkoły. Rankiem uczyła dzieci, a po południu zapewniała im opiekę i rozwój zainteresowań. Szkolne biblioteki, świetlice, pracownie techniczne, sale gimnastyczne, baseny a nawet stołówki otwierały się na osiedle. Plan był prosty. Rodzice po pracy po południu wpadają po dziecko, jedzą razem obiad w stołówce a potem mogą rozwijać swoje hobby ucząc się przez zabawę. Budynek szkolny (poza klasami) staje się ogólnodostępnym domem kultury. To dlatego w okolicach szkoły 309 na Koncertowej wybudowano (nigdy nie włączone) fontanny, dlatego biblioteki i stołówki mają (od zawsze zamknięte) bezpośrednie wyjścia na zewnątrz, podobnie jak szkolne forum – miejsce planowanej integracji międzypokoleniowej, taki lokalny ryneczek pod dachem. Zmiana funkcji szkoły łączyła się ze zmianą filozofii edukacji.

Wizualizacja wejścia do nigdy nie zbudowanej Szkoły Elementarnej przy Końskim Jarze 5. Widok od strony dolnego wejścia od Kopy Cwila.

Przekrój przez budynek typowej Szkoły Elementarnej. Po lewej forum, po prawej wejście do klas. Na wprost główny, ogólnodostępny korytarz. Tak wyglądają szkoły przy Koncertowej i Dembowskiego.

Na Ursynowie przewidziano podział edukacji podstawowej na elementarną i właściwą podstawową. Elementarna (klasy 1-3) miała się toczyć w kameralnych szkołach połączonych z przedszkolami, gdzie maluchy nie musiałyby się bać starszych dzieciaków i gładko przechodziły z dzieciństwa w wiek wczesno młodzieńczy. Ten plan prawie udało się zrealizować. Na Ursynowie Północnym projektanci narysowali siedem Szkół Elementarnych: Koncertowa 8 (jest), Koński Jar 5 (szkoły nie zbudowano, ale na pamiątkę pozostał wolny numer domu i do dziś piątki przy tej ulicy nie ma), Puszczyka 6 (jest), Dembowskiego 9 (jest), ZWM 10 (powstała w latach ’80), Wokalna 1 (również). Na Ursynowie Południowym także planowano siedem szkół elementarnych, zbudowano pięć. Nie powstała szkoła przy Miklaszewskiego 7 a ta przy Grzegorzewskiej 10 w końcu wyrosła jako placówka Przymierza Rodzin.

W czwartej klasie dziecko miało przechodzić do nieco większej podstawowej szkoły powszechnej. I tu dopiero zaczął się dramat. W północnej części Ursynowa zaplanowano cztery szkoły: przy Koncertowej 4 (powstała – choć nie od razu – jako nr 309), przy Dembowskiego 1 (nr 305); druga połowa została na papierze (Puszczyka 16, Stokłosy 5 – po latach zbudowano tu prywatną uczelnię). Ursynów Południowy potrzebował trzech dużych szkół, powstała tylko jedna – przy Hirszfelda. Na pustej działce pod bliźniaczą placówkę przy Grzegorzewskiej 12 po latach wyrosła Rezydencja Renoir a na zarezerwowanej pod trzecią szkołę działce na rogu Nowoursynowskiej i Nugat – osiedle Zielony Nugat.

Przekroje przez Szkołę Podstawową. Pomysł na rozsuwane ścianki powiększające klasy oraz nietypową obudowę pionu. Niżej przekrój przez SP 309. Po lewej szatnie a nad nimi - pracownie, po prawej - klasy. Jednym z niewielu zrealizowanych pomysłów były też uchylne okna, które zapobiegały wypadnięciu.

Wizualizacja tylnej części Szkoły Podstawowej. Kaskadowe murki - podobne zbudowano w okolicach SP 309 - służą rekreacji albo letniej nauce.

Na absolwentów podstawówek czekać miała szkoła ponadpowszechna zaplanowana trochę na południe od kościoła pw. Wniebowstąpienia Pańskiego przy KEN. W szkole przewidziano kształcenie w profilu technicznym. Szkoła-moloch miała stać frontem do mieszkańca i służyć także jako zakład prostych napraw. Jej baseny, sale widowiskowe i zaplecze sportowe miały być ogólnodostępne. A licea? Dla humanistów miejsca tu nie było. Bo przecież humanista spełniał się w innej służbie – na niego czekała Szkoła Aktywu Federacji Socjalistycznych Związków Młodzieży Polskiej pięknie położona między Nowoursynowską (Kiedacza) a Skarpą. Obok planowano urządzić Międzyszkolny Ośrodek Sportowy. Ponadpodstawową edukację pochłonął jednak kryzys gospodarczy i wszystkie te szkoły zostały na papierze.

To nie stacja kosmiczna, tylko poziom pracowni Szkoły Ponadpowszechnej.

Punkt usług dla ludności - drobne naprawy wykonują uczniowie szkoły technicznej.

Skoro zbudowano tylko 50% planu edukacyjnego, ambicje wzięły w łeb. Zamiast wyszukanych bibliotek, centrów oświatowych i innych fanaberii, upchnięto dodatkowe klasy. Po południu szkoły – zamiast oferować edukację dodatkową – przyjmowały drugą zmianę dzieciarni. Miejsca i tak było za mało, więc połowę ursynowskich dzieci trzeba było wozić autobusami po okolicy (patrz: Szkolny). Oceniając rezultaty walki na froncie oświatowym, władze nieco skorygowały plany architektów społecznych i na Natolinie z ambitnego eksperymentu zrezygnowano. Zresztą o czym tu mówić – kiedy oddawano pierwsze budynki Natolina, nie było tam żadnej szkoły. Szkoły wybudowane według koncepcji „otwartych” nigdy też się nie otworzyły. Wręcz przeciwnie. Przewidziane fontanny i ogrody zasypano i ogrodzono, drzwi do bibliotek i stołówek zaryglowano, a w końcu całe tereny szkolne opasały płoty. Wstęp wzbroniony. Dziś to może wydawać się i słuszne, ale w 1974 o dilerach naprawdę nikt nie słyszał, a o wizjach otwartego społeczeństwa przyszłości – owszem.

Autor: Maciej Mazur
Projekty pochodzą z miesięcznika “Architektura” z 1975 roku. Materiały dostarczył Adam Kluczek.

Artykuł pochodzi z witryny www.ursynow.org.pl

Wygląda na to, że tą wystawę chciałbym zobaczyć, gdybym tak bardzo nie bał się latać. „Postmodernism, Style and Subversion 1970-1990“ trwa do 15 stycznia w Victoria & Albert Museum w Londynie.

Postmodernizm jako koncept pojawił się najwcześniej w architekturze, jako reakcja na prostotę modernizmu. Ciężko go uznać (jakkolwiek nie patrząc) za styl. To raczej jedna wielka krytyka, której podstawowym hasłem było chyba „inaczej“. Bez dalszego wartościowania.
Architekci tacy jak Robert Venturi, Michael Graves czy Aldo Rossi w kontrze do sztandarowego hasła modernistów „less is more“ ukuli własne: „less is bore“.

Postmodernizm bardzo szybko rozlał się na inne dziedziny sztuki, zmienił całkowicie kulturę, jej postrzeganie i produkcję – i to przedstawia wystawa w Victoria & Albert Museum. Zaczyna od słynnego portyku/manifestu Hansa Holleina zaprojektowanego na Biennale w Wenecji w 1980 roku, a kończy na wszechobecnych pieniądzach, temacie symbolicznie ujętym w grafice Andy Warhola z 1981 roku.

Piszę o tym wszystkim wyłącznie dlatego, że wystawa ta jest nieźle udokumentowana w sieci – oczywiście przede wszystkim na tyle, żeby nabrać ochoty na jej zobaczenie, ale… – na stronie V&A Museum jest świetna odsłona dokumentująca proces powstawania ekspozycji. Od idei, przez szkice koncepcyjne, projektowanie przestrzeni, światła, oprawy graficznej, manekinów, scenografii aż do gotowej realizacji. Jeżeli ktoś ma ochotę zobaczyć, jak się profesjonalnie podchodzi do tego typu przedsięwzięć – idealne miejsce.

Plus dużo innych inspirujących momentów – tekstów, zdjęć i filmów (warto zobaczyć Postmodernism at V&A). Mniej więcej godzina z głowy.

Od kuratorów wystawy (angielski):

Of all movements in art and design history, postmodernism is perhaps the most controversial. This era defies definition, but it is a perfect subject for an exhibition. Postmodernism was an unstable mix of the theatrical and theoretical. It was visually thrilling, a multifaceted style that ranged from the colourful to the ruinous, the ludicrous to the luxurious.

What they all had in common was a drastic departure from modernism’s utopian visions, which had been based on clarity and simplicity. The modernists wanted to open a window onto a new world. Postmodernism, by contrast, was more like a broken mirror, a reflecting surface made of many fragments. Its key principles were complexity and contradiction. It was meant to resist authority, yet over the course of two decades, from about 1970 to 1990, it became enmeshed in the very circuits of money and influence that it had initially sought to dismantle.

Postmodernism shattered established ideas about style. It brought a radical freedom to art and design, through gestures that were often funny, sometimes confrontational and occasionally absurd. Most of all, postmodernism brought a new self-awareness about style itself.

Całość: http://www.vam.ac.uk/content/exhibitions/postmodernism/

/wj/

Fajny film o historii powstania Centrum Pompidou w Paryżu, autorstwa Renzo Piano i Richarda Rogersa. Trwa 25 minut, ale zdecydowanie warto zobaczyć. Film w angielskiej wersji językowej.

Oczywiście – koniecznie fullscreen mode :)

Źródła: http://architecturalvideos.blogspot.com/, www.youtube.com

/wj/

Poprzez ewolucję natura wykształciła struktury zorganizowane w sposób efektywny, a jednocześnie mający niepowtarzalną estetykę. Architekci bardzo często odwołują się do form naturalnych. W przeszłości inspirowano się głównie kształtem i formą np. w ornamentach, natomiast współcześnie przy projektowaniu wykorzystuje się logikę systemów występujących w przyrodzie.

Rys. Mikro- i makroformy w naturze.

Analizując mechanizmy wzrostu roślin, budowę kryształu czy organizację lecącego klucza ptaków, można zaobserwować zasady nimi rządzące i opisać je algorytmami matematycznymi, których potem używa się w procesie projektowania. Okazuje się, że systemy organiczne działają efektywnie i można je stosować zarówno w mikroskali (formy przemysłowe), jak i makroskali (urbanistyka).

Rys. Zastosowanie organicznych zasad w projektowaniu konstrukcji.

Taką metodę projektowania nazywa się emergent design (z ang. tworzący się, wyłaniający się, powstający). Polega na podejściu do architektury, jako do organizmu, który rośnie, ewoluuje i zmienia się w zależności od potrzeb użytkowników. Składa się z pojedynczych elementów, które ze sobą współdziałają i wpływają na siebie tworząc strukturę, która dopiero w całości ma znaczenie. Jest to system, który daje możliwość adaptacji, ponieważ zmieniając parametry elementów można zmutować strukturę bez potrzeby budowania jej od nowa.

Wybiegając w przyszłość, można wyobrazić sobie architekturę programowaną genetycznie, która – jak roślina – wyrasta z przetrwalnika i jest złożona z samoorganizujących się komórek. Nie jest to jeszcze ciągle możliwe przez brak możliwości technicznych, ale mając do dyspozycji zaawansowane techniki komputerowe, jesteśmy w stanie symulować powstawanie i wzrost wyimaginowanych tkanek architektonicznych. Do takich celów najlepiej służą programy typu Rhinoceros, które dają możliwość pisania scriptów i używania algorytmów do kreowania form. Rozwojem projektowania ewolucyjnego zajmują się głównie uczelnie, takie jak AA, MIT lub Columbia University, oraz młode biura architektoniczne.

Rys. Algorytm Voronoi.

Przykładem algorytmu popularnego w naturze i często wykorzystywanego w środowisku akademickim jest K-Voronoi, który dzieli przestrzeń wokół dowolnie wybranych punktów, tak by dookoła każdego znajdowało się pole najbliższe tylko jednemu punktowi. Jego inwersją jest triangulacja Delaunay’a łącząca najbliższe spośród danych punktów liniami prostymi. Można w ten sposób uzyskać kompletującą się przestrzeń. Według tego algorytmu organizują się np. bańki piany, komórki niektórych roślin tropikalnych lub ikry żabiej.

Zasady przestrzenne algorytmu K-Voronoi wykorzystałam do kształtowania przestrzeni wewnętrznej w projekcie studenckim – muzeum filmu. Budynek składa się z autonomicznych elementów – zawieszonych nieregularnie w przestrzeni boksów, w których na każdej ze ścian jest wyświetlany obraz. W środku każdego boksu położono jeden punkt, wokół którego budują się komórki Voronoi’a. Przestrzeń ekspozycyjna przynależna każdemu boksowi, zamknięta w przeźroczystej komórce, jest przeznaczona odrębnej tematyce. Użytkownicy, poruszając się po kładkach komunikacyjnych, przechodzą z jednej komórki tematycznej do drugiej. W ten sposób dźwięki nie mieszają się, obraz jest filtrowany przez przesłony, a użytkownik przemieszcza się zawieszony w przestrzeni opanowanej obrazem. Algorytm K-Voronoi pozwolił w sposób klarowny rozdzielić funkcje od konstrukcji i komunikacji, rozwiązać konstrukcję budynku, a zarazem wygenerować ciekawą i niebanalną przestrzeń.

Rys. Schemat struktury wewnętrznej i wnętrze.

Metoda projektowania przy użyciu algorytmów jest pracochłonna – wymaga wielu prób, które dają nieprzewidywalne wyniki i nie ma gwarancji, iż uzyskane rozwiązanie będzie dobre. Mimo wszystko, należy eksperymentować – rezultat jest tego wart. Obecnie coraz częściej rozumiemy, że projektowanie procesu projektowania może być istotą aktywności architekta. Kto by nie chciał budynku, który stanie się dokładnie taki, jak w danej chwili chcemy?

Inne przykłady wykorzystywania algorytmu K-Voronoi:

Grotto, Aranda/Lasch+Daniel Bosia (ARUP AGU)

Projekty biura Emergent Architecture, Los Angeles

Maria Anna Kowalska

Słowem wyjaśnienia: poniższy tekst powstał w 2008 roku jako wstęp do prezentacji czterech studenckich projektów stanowiących alternatywne rozwiązania Stadionu Narodowego. Przewrotne pytanie postawione wówczas przez Pawła Grodzickiego w tytule jak widać miało całkiem konkretny sens. Miłej lektury. WJ.

Euro 2008 stało się faktem. Mają (mieli) z tym ambaras Szwajcarzy i Austriacy sprawdzani przez wszystkich czy zdążyli i z czym. Do naszego własnego Euro 2012 nadal jeszcze 4 lata, więc można sobie pozwolić na chwilę relaksu i pogdybać jak by to mogło wyglądać w alternatywnej rzeczywistości. Projekty młodych architektów realizowane na Wydziale Architektury PW, pod hasłem zespołu olimpijskiego 2012, pokazują, że przynajmniej intelektualnie, potencjał mamy wystarczający nawet na parę kolejnych EUR.

Prezentowane projekty zlokalizowano na terenie byłego stadionu X-lecia w Warszawie. Obiekty powstające w tak eksponowanej lokalizacji powinny mieć niepowtarzalną osobowość. Pekin może być dumny z Bird’s Nest, czy Water Cube, Alianz Arena w Monachium hipnotyzuje magią świetlistej fasady nie tylko kibiców klubowych drużyn. Taka powinna być budowla, która skupi na sobie uwagę milionów ludzi.

Lokalizacja warszawska ma w przestrzeni miasta znaczenie niebagatelne. Doskonale widoczna w panoramie prawobrzeżnej Warszawy będzie tworzyła identyfikację miasta przez następne dziesięciolecia. Dlatego tak ważne aby projekt realizowany w takim miejscu miał niepowtarzalną osobowość. W jednym z projektów tworzy ją aktywna powłoka fasady reagująca na poziom emocji widzów, która powoduje, że obserwowanie dynamicznie zmieniającego się samego budynku może być równie wciągające, jak śledzenie zdarzeń wewnątrz. W innych przypadkach indywidualność tworzy skomplikowana konstrukcja przekrycia o płynnej wzorowanej na strukturze mięśni geometrii, czy idea wzniesienia sportowej wieży Babel, w której poszczególne obiekty – basen olimpijski, welodrom i hala gier zespołowych – zamiast leżeć płasko obok siebie, ustawione są w pryzmę jeden nad drugim. Ostatni prezentowany projekt przypomina z kolei o rzeczach najprostszych i najważniejszych: czystości współzawodnictwa, uczciwości, doskonaleniu i szlachetnej walce, które legły u podstaw współczesnej idei sportowej rywalizacji. Podkreśla to proponowana architektura i programowa „amodność”, budząca bardziej skojarzenia z rzymską areną, Nervim, Niemeyerem czy Khanem, niż obowiązującym progresywnym kanonem.

Wielkie obiekty sportowe żyją chwilą. Jaśnieją w krótkich okresach spektakularnych imprez, poza nimi czekają, często półmartwe, na następne zdarzenie. Kłopot polega na tym, że wtedy również pozostają dominujące w otoczeniu. Dlatego tego typu budowla musi być projektowana nie tylko dla momentów wyjątkowych lecz także dla codzienności, z myślą o przeważających okresach, kiedy nic się w niej nie dzieje, a wielka struktura stoi w całkowitej izolacji od swego środowiska. Proponowane odpowiedzi na ten problem są różne, wszystkie jednak maja na celu spowodowanie aby zamiast izolacji generować żywą i ciągłą relację z sąsiedztwem i „rozpuszczenie” sztywnej granicy oddzielającej nowy program od otoczenia.

U podstaw każdej z koncepcji leży gruntowna analiza natury projektowanego programu i wizja oddziaływania żywego budynku z otoczeniem. Tego typu podejście daje projektom naturalną siłę, bez której żaden realny obiekt nie ma szans na pozytywną asymilację w organizmie miasta.

Struktura o tej skali i ekspozycji jak nowy stadion warszawski stanie się chcąc nie chcąc wielkim intruzem w przestrzeni. O tym, czy taka inwazja ma szanse być asymilowana przez środowisko decyduje moc wizji architekta ale także świadomość wszystkich uczestniczących w realizacji dzieła. Miedzy „alien” a „Friendly Alien”* różnica niby niewielka, ale jest.

Jaki będzie prawdziwy los warszawskiego giganta przekonamy się wszyscy wkrótce. Duża część tej przyszłości jest już przesądzona, o reszcie zadecyduje między innymi to w jakim stopniu pytanie „czy zdążymy” uda się zastąpić podobnie brzmiącym: „z czym zdążymy”. Różnica także niewielka.

Projekty:

Wieża sportów
Autorzy: Zofia Pichelska, Marcin Iwaszkiewicz, Piotr Person

In Side Out – Out Side In
Autorzy: Alina Sarzyńska, Marta Sękulska

Struktura mięśni
Autorzy: Aleksander Krauze, Bartosz Świniarski

Play Fair
Autorzy: Izabela Bartosik, Daniel Drynkowski

Tekst: Paweł Grodzicki

*) Nick „Friendly Alien” został nadany Kunsthaus Graz projektu Peter Cook / Colin Fourier Architects
Projekty powstały jako prace semestralne w Pracowni Architektury Wielkoprzestrzennej Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej w 2007r. W trakcie prac ogłoszono decyzję UEFA o przyznaniu Polsce i Ukrainie organizacji Euro 2012.

W celu uzyskania jak największej powierzchni otwartej przestrzeni publicznej, poszczególne elementy wioski olimpijskiej zostały nałożone na siebie w pionie. Tak powstała wieża sportów. Zaoszczędzona powierzchnia terenu zapełniona została różnorodnymi ogólnodostępnymi funkcjami sportowo-rekreacyjnymi działającymi 365 dni w roku, łączącymi funkcjonalnie obszar Parku Skaryszewskiego z zielonym brzegiem Wisły. Służyć to będzie podniesieniu atrakcyjności tego rejonu Warszawy, nie tylko w trakcie hipotetycznej olimpiady.

Budynek składa się z 3 elementów, patrząc od dołu: basenu, welodromu i wielofunkcyjnej hali sportowej.

Przestrzenie powstałe pomiędzy poszczególnymi poziomami dedykowane są wielofunkcyjnemu użytkowi publicznemu na co dzień, jak i funkcjom komercyjnym oraz komunikacji miedzy poziomami budynku w trakcie trwania imprez. Dzięki tym przestrzeniom, budynek żyłby nie tylko w trakcie wielkich wydarzeń, a znajdujące się tam powierzchnie komercyjne ułatwiłyby zbilansowanie całej inwestycji. Przezierna elewacja zapewnia dyskretny kontakt z panoramą miasta.

Sporym wyzwaniem było rozwiązanie kwestii zapełniania i ewakuacji trybun. Służą temu skomplikowane systemy schodów ruchomych oraz nożycowych klatek ewakuacyjnych ukrytych w konstrukcyjnych trzonach budynku.

Autorzy: Zofia Pichelska, Marcin Iwaszkiewicz, Piotr Person.

Projekt powstał jako praca semestralna w Pracowni Architektury Wielkoprzestrzennej Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej w 2007r. W trakcie prac ogłoszono decyzję UEFA o przyznaniu Polsce i Ukrainie organizacji Euro 2012.

Pod hasłem „IN SIDE OUT – OUT SIDE IN” kryje się idea nieustannej interakcji budynku z otoczeniem. Podczas imprez na arenie, fasada medialna obrazuje nastrój publiczności.

Elewacja staje się mapą natężenia dźwięku na trybunach. Na telebimach wyświetlane są różne ujęcia z murawy by widzowie zgromadzeni na placu przed stadionem mogli brać udział w danym wydarzeniu. Otoczenie natomiast oddziaływuje na wnętrze areny przez otwarcia w powłoce elewacji przy patiach widokowych. Również z trybun możliwy jest widok na drugą stronę Wisły.

Jednak, wielkie widowiska to zdarzenia jednostkowe. Dlatego obiekty sportowe o wielkiej skali powinny mieć program pozwalający na ich użytkowanie również pomiędzy spektakularnymi wydarzeniami sportowymi zapełniającymi trybuny masami widzów. Jest to również budynek w mieście, ważne zatem, co może dać jego mieszkańcom.

Projekt łączy w sobie cechy pełnowymiarowego stadionu olimpijskiego z bieżnią i trybunami na ponad 60 000 widzów oraz centrum ekspozycyjnego, sportowego, rozrywkowego, biznes klubu z salami konferencyjnymi. Te dodatkowe funkcje udało się wprowadzić dodając kubatury do tradycyjnej owalnej formy stadionu. Poziom głównej promenady natomiast, dzięki chowanym bramkom biletowym przez cały rok jest przestrzenią publiczną, pasażem, częścią miasta. Dzięki tym zabiegom stadion może się stać nie tylko areną wielkich zdarzeń ale i miejskiej codzienności.

Autorki: Alina Sarzyńska, Marta Sękulska

Projekt powstał jako praca semestralna w Pracowni Architektury Wielkoprzestrzennej Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej w 2007r. W trakcie prac ogłoszono decyzję UEFA o przyznaniu Polsce i Ukrainie organizacji Euro 2012.

Teren rozciągający się w otoczeniu dawnego Stadionu X-lecia znajduje się dokładnie na przecięciu dwóch różnych środowisk – zwartej tkanki miejskiej od północy i południa, oraz zielonego ciągu biegnącego wzdłuż rzeki, obejmującego m. in. Ogród zoologiczny i port Praski, potem obejmującego Saską Kępę i powracającego do koryta Wisły.

Obszar lokalizacji jest zatem miejscem zderzenia, przecinania się tych dwóch kierunków. Jego dotychczasowe wykorzystanie powodowało, że rozgrywał się tu kolosalny konflikt. Z tego konfliktu żadne ze środowisk nie wychodziło zwycięskie. Na przecięciu miasta i parku nie było ani jednego ani drugiego.

To podstawowe spostrzeżenie było punktem wyjścia do projektu stadionu jako jednego z elementów (dominującego z racji skali, lecz współpracującego) systemu godzącego dwa różne środowiska, maksymalnie korzystającego z zalet obydwu z nich. Projekt zakłada wygenerowanie ‘pozytywnego zderzenia’, które uwolni przy okazji energię wykorzystaną do ożywienia tego fragmentu miasta.

Stadion wraz z założonymi obiektami towarzyszącymi znajduje się na zdeformowanej siatce – macie, przeplatających się kierunków. Od północy i południa dominuje zabudowa miejska – kontynuacja struktur urbanistycznych otaczających teren. Środek pozostawiony jest dla głównego przejścia zielonego ciągu – w tym miejscu zabudowa całkowicie ustępuje naturalnemu połączeniu.
Stadion jest czymś w rodzaju jądra we wrzecionowatej komórce spinającej rozdarte fragmenty miasta.

Struktura stadionu oparta jest na prostym schemacie – jest wynikiem analizy budowy mięśni. To skomplikowane zagadnienie, jednak pewne generalne reguły posłużyły do wygenerowania struktury płynnie wychodzącej z podłoża, będącej równocześnie konstrukcją nośną, powłoka ochronną i w miarę możliwości źródłem pozyskiwania energii.

Forma powstała z 500 niepowtarzalnych elementów jest analogią do budowy podstawowego elementu mięśnia – pojedynczej wiązki. Składa się ona z elementów połączonych płynem o odżywczych wartościach. Skurcz mięśnia przechodzi przez ten układ niczym fala. Elementy nie zbliżają się do siebie jednocześnie lecz jeden po drugim. Struktura stadionu również jest formowana w oparciu o ten proces. Od strony południowej elementy są rachityczne – przerwy między nimi duże. Ułatwia to penetrację światła o najlepszych właściwościach energetycznych do wnętrza powłoki; tam zostaje pochłonięte przez kolektory rozłożone na maksymalnie dużej powierzchni.
Temu podporządkowany jest także kształt trybun, dodatkowo zwiększający powierzchnię powłoki od strony południowej. Stopniowo ku północy powłoka się zamyka – staje się coraz szczelniejsza. Pozyskana energia z promieniowania słonecznego ma służyć zmniejszeniu poboru energii z infrastruktury, niezbędnej do oświetlenia, ogrzania obiektu.

Główna struktura stadionu pomieści także promenadę otaczającą stadion, zapewniającą dostęp do różnych poziomów, rozprowadzającą widzów, organizującą ruch także w przypadku ewakuacji. Pod poziomami trybun znajduje się także program zapewniający możliwość komercyjnego korzystania z budynku, poza meczami, zawodami i innymi wydarzeniami na płycie stadionu.

Autorzy: Aleksander Krauze, Bartosz Świniarski

Projekt powstał jako praca semestralna w Pracowni Architektury Wielkoprzestrzennej Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej w 2007r. W trakcie prac ogłoszono decyzję UEFA o przyznaniu Polsce i Ukrainie organizacji Euro 2012.

Nasz projekt jest po części odpowiedzią na częstą w ostatnim czasie koncentrację na “opakowywaniu”, nakładaniu sukienek na prawdziwą formę budynku. Dla nas stadion lekkoatletyczny, jako budynek szczególny, wymagał innego potraktowania.
Stadion jako arena rozgrywek, sportowych zmagań i konkurencji; ruch i siła atletów oraz zasady fair play – te symbole sportu są dla projektu głównym odniesieniem.

Chcieliśmy przekazać w nim przede wszystkim idee czystości walki sportowej, uczciwości, przejrzystości reguł. Wielka, ciężka misa trybun z połyskującego betonu, wspierana przez las cienkich słupów “zapałek”, z daleka uniesiona nad ziemia – ta forma wydała się najodpowiedniejsza do przekazania tych idei. Wszystko, co do stadionu jest dodane, funkcje uzupełniające stadionu – restauracje, biura, kluby – ukryte za szklanymi ścianami nie obudowują misy trybun, są oddzielną częścią budynku. Rozdzielenie i fragmentacja brył zapewniają doświetlenie wszystkich pomieszczeń, odsłaniając jednocześnie strukturę i formę obiektu.

12 pionów komunikacyjnych oraz 10 dodatkowych klatek zewnętrznych sprawnie komunikuje cały budynek i zapewnia czytelne połączenie wszystkich jego części. 3 poziomy trybun, każdy zawierający 60 sektorów. Dla gości specjalnych przewidziane jest 110 lóż na górnym poziomie obiektu. Dla potrzeb mediów zaprojektowana została strefa robocza na poziomie płyty boiska, miejsca na głównej trybunie (poziom 2) oraz panoramiczne studia tv . Osobny pion komunikacyjny łączący wszystkie te strefy jest zamknięty dla osób z zewnątrz – dostępny jedynie z poziomu parkingu wewnętrznego. Całość mieści się w zarysie koła o średnicy 300m.

Autorzy: Izabela Bartosik, Daniel Drynkowski

Projekt powstał jako praca semestralna w Pracowni Architektury Wielkoprzestrzennej Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej w 2007r. W trakcie prac ogłoszono decyzję UEFA o przyznaniu Polsce i Ukrainie organizacji Euro 2012.