…..

/wj/

Myślę, że dobrze rozpocząć ten rok od czegoś nie do końca poważnego, a jednak na swój sposób – interesującego. Dla artystycznego serwisu Pacific Standard Time specyficzny wykład o Los Angeles, jego miejscach i architekturze, ze szczególnym uwzględnieniem domu Ray i Charlesa Eamesów – dał raper Ice Cube. Jak podsumował to serwis GOOD: “This is goin’ green 1949 style, bitch.”
Polecam na dobry początek wieczoru, tygodnia, miesiąca i roku.

/wj/

PS: Koniecznie fullscreen mode.

Freitag to niezwykły design ze Szwajcarii. Design kompletny – dotyczący produktu, marki, filozofii życia oraz wynikającej z tego architektury.

Zastanawiające jest, że tak proste pomysły sprawdzają się właśnie w krajach o wysokim wyrafinowaniu technicznym i estetycznym, a podobne koncepcje jak ta braci Freitag napotykają na stosunkowo szeroki odzew społeczny. Odzew i zrozumienie.

Wszystko zaczęło się od torby. Nieprzemakalnej, praktycznej torby, którą bracia Daniel i Markus Freitag, graficy z Zurichu, skonstruowali, by spokojnie móc jeździć rowerem w deszczowe dni wożąc w niej swoje projekty.
Torba okazała się hitem najpierw wśród znajomych, a następnie w całym kraju. Obecnie jest w Szwajcarii przedmiotem kultowym i ikonicznym. Co jest w niej niezwykłego? Nic, poza pomysłem.

Torba, zrodzona z potrzeby chwili, składała się z kawałka nieprzemakalnego materiału ze starej plandeki ciężarówki, samochodowego pasa bezpieczeństwa oraz starej dętki rowerowej, służącej jako lamówka.

Obecnie firma braci Freitag produkuje, poza kultowymi już torbami, około 40 innych produktów oraz posiada swój własny, 26-metrowy biurowiec w Zurich-u, z tarasem widokowym na dachu…

Biurowiec równie ikoniczny, jak torby produkowane przez braci. Zbudowany z 17-stu okrętowych kontenerów transportowych, stoi w przemysłowej dzielnicy miasta, przy autostradzie, gdzie kiedyś mieszkali bracia Freitag. Jak sami piszą na swojej stronie – pewnych nawyków ciężko się pozbyć.
Na tarasie widokowym zainstalowali lunetę, z której widok zatytuowali: „Zurich anti-postcard“.

Projekty braci – zarówno te dotyczące produkcji toreb, grafiki, ubiorów, aż po architekturę mają wspólny, oparty na przyjętej filozofii projektowania „core“, który – dzięki konsekwencji autorów, daje w efekcie niezwykłe wrażenie spójności i komplementarności. Niewielu projektantom udaje się ta sztuka.

Więcej: www.freitag.ch

Poprzez ewolucję natura wykształciła struktury zorganizowane w sposób efektywny, a jednocześnie mający niepowtarzalną estetykę. Architekci bardzo często odwołują się do form naturalnych. W przeszłości inspirowano się głównie kształtem i formą np. w ornamentach, natomiast współcześnie przy projektowaniu wykorzystuje się logikę systemów występujących w przyrodzie.

Rys. Mikro- i makroformy w naturze.

Analizując mechanizmy wzrostu roślin, budowę kryształu czy organizację lecącego klucza ptaków, można zaobserwować zasady nimi rządzące i opisać je algorytmami matematycznymi, których potem używa się w procesie projektowania. Okazuje się, że systemy organiczne działają efektywnie i można je stosować zarówno w mikroskali (formy przemysłowe), jak i makroskali (urbanistyka).

Rys. Zastosowanie organicznych zasad w projektowaniu konstrukcji.

Taką metodę projektowania nazywa się emergent design (z ang. tworzący się, wyłaniający się, powstający). Polega na podejściu do architektury, jako do organizmu, który rośnie, ewoluuje i zmienia się w zależności od potrzeb użytkowników. Składa się z pojedynczych elementów, które ze sobą współdziałają i wpływają na siebie tworząc strukturę, która dopiero w całości ma znaczenie. Jest to system, który daje możliwość adaptacji, ponieważ zmieniając parametry elementów można zmutować strukturę bez potrzeby budowania jej od nowa.

Wybiegając w przyszłość, można wyobrazić sobie architekturę programowaną genetycznie, która – jak roślina – wyrasta z przetrwalnika i jest złożona z samoorganizujących się komórek. Nie jest to jeszcze ciągle możliwe przez brak możliwości technicznych, ale mając do dyspozycji zaawansowane techniki komputerowe, jesteśmy w stanie symulować powstawanie i wzrost wyimaginowanych tkanek architektonicznych. Do takich celów najlepiej służą programy typu Rhinoceros, które dają możliwość pisania scriptów i używania algorytmów do kreowania form. Rozwojem projektowania ewolucyjnego zajmują się głównie uczelnie, takie jak AA, MIT lub Columbia University, oraz młode biura architektoniczne.

Rys. Algorytm Voronoi.

Przykładem algorytmu popularnego w naturze i często wykorzystywanego w środowisku akademickim jest K-Voronoi, który dzieli przestrzeń wokół dowolnie wybranych punktów, tak by dookoła każdego znajdowało się pole najbliższe tylko jednemu punktowi. Jego inwersją jest triangulacja Delaunay’a łącząca najbliższe spośród danych punktów liniami prostymi. Można w ten sposób uzyskać kompletującą się przestrzeń. Według tego algorytmu organizują się np. bańki piany, komórki niektórych roślin tropikalnych lub ikry żabiej.

Zasady przestrzenne algorytmu K-Voronoi wykorzystałam do kształtowania przestrzeni wewnętrznej w projekcie studenckim – muzeum filmu. Budynek składa się z autonomicznych elementów – zawieszonych nieregularnie w przestrzeni boksów, w których na każdej ze ścian jest wyświetlany obraz. W środku każdego boksu położono jeden punkt, wokół którego budują się komórki Voronoi’a. Przestrzeń ekspozycyjna przynależna każdemu boksowi, zamknięta w przeźroczystej komórce, jest przeznaczona odrębnej tematyce. Użytkownicy, poruszając się po kładkach komunikacyjnych, przechodzą z jednej komórki tematycznej do drugiej. W ten sposób dźwięki nie mieszają się, obraz jest filtrowany przez przesłony, a użytkownik przemieszcza się zawieszony w przestrzeni opanowanej obrazem. Algorytm K-Voronoi pozwolił w sposób klarowny rozdzielić funkcje od konstrukcji i komunikacji, rozwiązać konstrukcję budynku, a zarazem wygenerować ciekawą i niebanalną przestrzeń.

Rys. Schemat struktury wewnętrznej i wnętrze.

Metoda projektowania przy użyciu algorytmów jest pracochłonna – wymaga wielu prób, które dają nieprzewidywalne wyniki i nie ma gwarancji, iż uzyskane rozwiązanie będzie dobre. Mimo wszystko, należy eksperymentować – rezultat jest tego wart. Obecnie coraz częściej rozumiemy, że projektowanie procesu projektowania może być istotą aktywności architekta. Kto by nie chciał budynku, który stanie się dokładnie taki, jak w danej chwili chcemy?

Inne przykłady wykorzystywania algorytmu K-Voronoi:

Grotto, Aranda/Lasch+Daniel Bosia (ARUP AGU)

Projekty biura Emergent Architecture, Los Angeles

Maria Anna Kowalska

Notka na temat aparatów Leica powinna otwierać cykl „Dobre snobizmy“ (zresztą – czemu nie?). Aparaty tej marki są kultowe ze względu na swoją doskonałość techniczną i optyczną, jak również – specyficzną stylistykę, która w prostej linii wywodzi się z niemieckiego pragmatyzmu, dbałości o funkcjonalność i jakość produktu.

W epoce plastiku i przedmiotów, których okres używalności został ściśle zaprogramowany – i określony często nie więcej niż na dwa lata – aparaty Leica dają niezwykłe miłe wrażenie niezniszczalności. Przyzwyczajamy się powoli do tego, że nowe samochody nie są tak trwałe jak te sprzed lat dwudziestu. Przyzwyczajamy się do faktu, że nowa suszarka topi się po trzech latach, a nasza babcia wciąż suszy włosy ebonitową wiertarką z lat pięćdziesiątych. Stąd – kiedy trafiamy na produkty takie jak Leica, sam fakt, że są zaprojektowane jako trwałe budzi swego rodzaju zachwyt. Mimo, że uwzględniając postęp w technologiach cyfrowych, trwałość obudowy i mechanizmów nie jest może najistotniejsza.

Ciekawe w tych produktach jest również to, że design – o ile w przypadku aparatów analogowych, wykorzystujących kliszę światłoczułą, miał swoje uzasadnienie funkcjonalne, w aparatach cyfrowych jest tylko swoistą scenografią, powieleniem stylu. Z aparatu cyfrowego korzysta się bowiem zupełnie inaczej, niż kiedyś z analogowego – inne są możliwości, inne konieczności, inne również nawyki. Najbardziej widoczne jest to w przypadku korzystania z aparatów cyfrowych w telefonach – nikt nie robi nimi zdjęć w sposób przypominający choćby trochę korzystanie z dawnego aparatu analogowego (chodzi o sposób trzymania aparatu, operowania przyciskami, ułożenie ciała fotografującego). Zatem – ergonomia procesu robienia zdjęcia jest zupełnie inna. A jednak design współczesnych aparatów cyfrowych na ile może – nawiązuje do stylu aparatów analogowych. I jest to raczej pochodna naszych konsumenckich przyzwyczajeń niż faktycznej konieczności.

www.leica.com

Serwis Tapedeck.org oferuje nam prawdziwy smak lat osiemdziesiątych, czyli – dla niektórych – nostalgię w absolutnie czystej formie. Zbiór kilkuset różnych wzorów kaset magnetofonowych ciągle się powiększa i jest profesjonalnie przedstawiony – podzielony na marki, długości oraz rodzaje kaset.

Znalazł się też jeden przedstawiciel naszego rodzimego przemysłu – kaseta marki “Stilon”. Łezka się może w oku zakręcić.

Tą żartobliwą nazwą określiłem projekt pawilonu ekspozycyjnego zaprojektowanego dla firmy Leonardo przez niemieckie biuro 3deluxe. Leonardo to niemiecka firma produkująca wyroby ze szkła – wszelkiego rodzaju.

Pawilon wystawowy o oficjalnej nazwie Leonardo Glass Cube miał w założeniach umożliwiać odwiedzającym zrozumienie procesów wytwarzania produktów firmy, jak również zawierać przestrzenie odpowiednie dla spotkań, konferencji oraz pracy.

Klient wymagał rownież szczególnego sposobu na połączenie wnętrza pawilonu z otoczeniem oraz zaakcentowania przenikania się świata natury z tym całkowicie wytworzonym przez człowieka.

Szklana regularna kostka ma zupełnie uwolnione wnętrze, w ktorym system podpór został zaprojektowany na wzór kształtów organicznych, co wymagało indywidualnego projektowania każdego elementu nośnego. Kształty te zostały przeniesione na elewację, a następnie powtorzone we wzorze dochodzących do budynku ścieżek.

Więcej informacji tutaj.

Nie jestem już słoniem w składzie porcelany – to już druga zaprojektowana przeze mnie perfumeria (pierwsza wspólnie z Grażyną Czarnotą). Szczęśliwie moje klientki nie marzą o posiadaniu sieci identycznie wyglądających butików – nie jest to zatem powtórka z rozrywki, raczej rozrywka z powtórki.

Pretekstem do zaprojektowania tego samego, lecz nie tak samo, była nieco odmienna funkcja nowego sklepu – znajdują się tu wyłącznie perfumy, które w poprzednim, ‘białym’ sklepie były tylko dodatkiem – aneks dużego, poświęconego kosmetykom pielęgnacyjnym wnętrza przeobraził się w samodzielny salon.

Dlatego te same motywy zostały użyte w zupełnie inny sposób: zarówno w nowym, jak i wcześniejszym wnętrzu pojawiają się sztukaterie, którym towarzyszą delikatne półki (tym razem z lakierowanego aluminium), regał z podświetlanym wnętrzem, a na środku swobodnie rysowany mebel kontrastujący z ortogonalną geometrią wnętrza. Wyboru spektakularnego żyrandola (z nowojorskiej manufaktury Davida Weeks’a) tradycyjnie już dokonały inwestorki, mistrzynie w wyszukiwaniu niezwykłych przedmiotów.

Położone w przedwojennej kamienicy, stosunkowo niewielkie, lecz wysokie (5.20 m) wnętrze o pięknych proporcjach stało się pretekstem do wykreowania miejsca, gdzie zakupy są tylko jedną z możliwości.

Duży stół, żyrandol, wygodna sofa (która wreszcie znalazła godne siebie miejsce), mocno lakierowany parkiet, także kwiaty i książki, dźwięki, zapachy – wszystko to sprawia, że czujemy się raczej jak w ekskluzywnym salonie, a nie sklepie. Nawet wbudowana w ścianę szafa mieszcząca kasę przywodzi na myśl neoplastycystyczny obraz. Najmniej przyjemny moment zakupów staje się dzięki temu zabawną przygodą – niespodzianką odkrywania jej kolorowego wnętrza.

Meble, choć projektowane współcześnie, mają sprawiać wrażenie nieco przypadkowych, z premedytacją lekko do siebie niedopasowanych, nie tworzą jednorodnego kompletu a raczej eklektyczny zbiór jakby gromadzonych od pokoleń przedmiotów – dobieranych z wyrafinowaną kulturą starej arystokracji, ale bez przesadnej atencji.

Sztukaterie, podłoga – jakby zawsze tu były – to ukłon w stronę przedwojennej Warszawy. Stół jest cytatem z lat 60., regał przywodzi na myśl meblościankę (przełamaną jednak jakością forniru i eterycznym detalem szklanych półeczek), żyrandol niczym mobil Caldera…

Próba wyobrażenia sobie świata, który spotkamy w wielu europejskich metropoliach i który istniałby może w Warszawie, gdyby nie kilka zawirowań historii.

Budynek, jego ceramiczna, podniszczona fasada, wnika, wraz z otoczeniem do wnętrza przez oryginalne drzwi i ogromną witrynę. Zrezygnowaliśmy tu z ekspozycji, wzrok przechodniów przyciągać ma samo wnętrze oraz żółta plama siedziska pod oknem.

Na tle stonowanych ścian pojawiają się mocniejsze, choć przełamane nieco plamy kolorów- przede wszystkim powtórzony kilkukrotnie żółty (szyld, siedzisko, wnętrze kasy), fuksja w aneksie, szarość nad fornirowaną szafą (mająca podkreślić jej monumentalność), powtórzona później w kotarze, no i luksusowa czerń.

Stół pełni różne funkcje – może stać się miejscem ekspozycji produktów, ale jest też po prostu wygodnym meblem, przy którym można zorganizować perfumeryjne warsztaty.

Widoczny w głębi sklepu, niższy aneks jest buforem, dającym obecnie wgląd do części zapleczowej i biurowej, ale w przyszłości może zostać włączony do sklepu i stać się miejscem ekspozycji wyjątkowych marek – wystarczy tylko bardziej uchylić kotarę.

Nie ma w tym wnętrzu intelektualnej dyscypliny, raczej zmysłowa przyjemność odkrywania (i projektowania) kolejnych detali, chęć podarowania gościom kropli luksusu – jego zapach można zabrać ze sobą.

Tekst: Marcin Kwietowicz
Zdjęcia: Jan Smaga

Perfumeria na strona Wallpaper: http://www.wallpaper.com/directory/919
Strona perfumerii: http://www.galilu.pl

Trzeba przyznać, że opublikowany przez weblog Gizmodo.com (ten serwis ma wspaniały podtytuł!) artykuł porównujący produkty zaprojektowane w latach 50-tych i 60-tych przez Dietera Ramsa dla firmy Braun z obecnymi małymi dziełami sztuki użytkowej Apple’a projektowanymi przez Johnatanna Ivy’ego wprawia w poważne zakłopotanie wszystkich, na których innowacyjność apple’a robiła w ostatnich latach duże wrażenie.

Nie da się ukryć, że produkty w wielu miejscach są, hm… podobne i ciężko to podobieństwo uznać za przypadkowe.

Autorzy publikacji skupili się na genezie praw, którym podczas pracy hołduje obecny główny projektant Apple’a i które w prostej linii wynikają z opracowanych przed laty przez Dietera Ramsa zasad dobrego designu. Można i tak, niemniej nie sposób zauważyć, że cały serwis Gizmodo.com jest poświęcony produktom Apple, w pewnym sensie je promuje, a w rzeczonym przypadku – broni ich oryginalności.

Oczywiście, nawiązania do przeszłości, czerpanie inspiracji z tego, co już zostało odkryte lub wymyślone nie jest przestępstwem, często jest nawet chwalebne, ponieważ pcha nasz mały wózek do przodu. Ale z tyłu głowy pozostaje zawsze pytanie o granicę między inspiracją a zwykłym kopiowaniem.

/wj/

Meble USM znane są w Polsce od kilku lat, ale wciąż jeszcze nie zdobyły zasłużonej sobie pozycji.

Sam pomysl systemu USM zrodził się w 1963 roku. Autorzy Paul Schärer i Architekt Fritz Haller zaprojektowali system mebli modułowych na wzór konstrukcyjny powstałego wcześniej pawilonu biurowego własnego projektu. Produkcja seryjna rozpoczęła się w 1969 roku i od tego czasu wciąż powstają nowe elementy oraz rozszerza się ilość możliwych kombinacji.

System tworzą trzy podstawowe formy: kula, rurki łączące ze stali chromowanej różnej długości i panele wypełniające w jedenastu kolorach i zróżnicowanych materiałach, takich jak jak szkło, perforowany metal, piaskowana blacha, dają wiele możliwości indywidualnego zestawu.

Meble w systemie USM można w każdym momencie przebudować i rozbudować, zgodnie ze zmieniającymi się potrzebami użytkowników. Pozwalają na dowolne zabudowanie każdej powierzchni, niezależnie od jej kształtu, wymiaru i przeznaczenia. Zastosowanie jest szerokie: powierzchnie biurowe, pracownie zbiorowe i indywidualne, sklepy, biblioteki, szkoły, laboratoria, gabinety lekarskie, przestrzenie wystawiennicze i domy mieszkalne.

Dzięki bardzo prostej i czystej formie meble dobrze wpisują się zarówno we wnętrza klasyczne, jak i nowoczesne. W domach mieszkalnych pasują do każdego stylu. Komponują się doskonale z drewnem, surowa ścianą, tapeta, betonem, metalem czy szkłem.

W 2001 roku system mebli modułowych USM na stałe zagościł w ekspozycji Muzeum Sztuki Współczesnej (MoMA) w Nowym Jorku.

www.usm.ch