Konkurs na wieżowiec Signal to dla Francuzów coś więcej niż kolejny interesujący biurowiec. Widać to wyraźnie w wypowiedziach osób odpowiedzialnych za przeprowadzenie tego projektu z ramienia EPAD. Ta realizacja ma na celu przywrócenie dzielnicy La Defense pierwszego miejsca wśród europejskich dystryktów biznesowych oraz – co równie ważne – ma stać się niekwestionowanym wzorcem i punktem odniesienia dla projektowanych w przyszłości biurowców zgodnych z zasadami ‚sustainable development‘.
Określenie ‚zrownoważony rozwój‘ jest słowem ‚kluczem‘ pojawiającym się przy każdej możliwej okazji we wszelkich kontekstach projektowych, stąd nie dziwi, że również konkurs pod patronatem prezydenta Francji Nicolasa Sarkozy’ego ma wpisane w założenia to modne obecnie hasło, które, choć nie stanowi spójnego programu, jest jednak ogólną wytyczną, pod którą podciągnąć można wiele pomniejszych idei – ekologicznych, socjologicznych czy wreszcie – ekonomicznych.
Mimo ogólnej nieokreśloności ukrytego pod pojęciem ‚sustainable‘, cel wydaje się właściwy – i jak można mieć nadzieję – z roku na rok i z realizacji na realizację idea ta będzie nabierała coraz konkretniejszych kształtów.
W założeniach inicjatorów budowy w paryskiej dzielnicy La Defense – ten konkretny kształt będzie miał wygląd Signal Tower, a przy okazji – przywroci francuskiej architekturze współczesnej należne jej miejsce i znaczenie.
Przyjrzyjmy się zatem finałowym projektom realizacji która, cytując Patricka Devedjian’a, prezesa EPAD, publicznego przedsiębiorstwa zarządzającego dzielnicą La Defense, ma „sprawić, że La Defense na powrót stanie się laboratorium dla bogactwa innowacyjności oraz architektonicznych ambicji, które zbyt już długo były nieobecne w naszym kraju“ – interesujące, prawda? Chciałbym choć raz usłyszeć coś podobnego z ust jakiegoś naszego burmistrza czy radnego dzialnicy…
W skład wybranej ostatecznie piątki zespołów wchodzą: Foster and Partners, Jacques Ferrier, Daniel Libeskind, Jean Nouvel oraz Jean-Michel Wilmotte.
Z przedstawionych projektów, najlepiej prezentuje się chyba projekt Fostera – biegnąca przez budynek spiralna pusta przestrzeń ciekawie doświetla wnętrze, nadaje mu interesujący kształt oraz – co rownie ważne, koresponduje z sąsiadującym biurowcem ciekawym kontrapunktem.
Na drugim miejscu postawić można by projekt Jeana Nouvela. Nie jest on jeszcze wystarczająco dopowiedziany, ale wydaje się na tą chwilę architekturą skupioną na temacie ‚sustainable‘ oraz – co ważne, nie udającą niczego innego. Budynek wydaje się skupiony, skierowany do środka, z pojedyńczymi elementami wielkich ekranów pozwalającymi na ekspresję ‚na zewnątrz‘ poprzez obraz, który, wg Jeana Nouvela jest „pismem naszych czasów“.
Pozostałe trzy projekty, wydają się odstawać od reszty – i ze względu na jakość architektury jak i oryginalność ujęcia tematu. Projekt Jacquesa Ferrier’a w kształcie litery H jest, prawdę mówiąc, niezbyt urodziwy – proporcje oraz części zwieńczenia i posadowienia budynku wydają się mocno pretensjonalne. Budynek Liebeskinda – wydaje się mocno wtorny względem projektu WTC – zresztą ten architekt ostatnio chyba troszkę spuścił z tonu i pod względem kreatywności mocno ustępuje czołówce światowej. Natomiast projekt Jean-Michel Wilmotte’a – hmm… zobaczcie sami – dla porównania projekt autorstwa SOM dla chińskiego miasta Nanjing, z 2004 roku.
